Zanim zaczęłam pisać wymyśliłam sobie, że do napisania tego artykułu namówię mojego ukochanego introwertyka. Pomimo oporom i wdrożeniu prokrastynacji przez mojego męża, to jednak napisał kilka zdań o mnie, a raczej o nas…
Jesteśmy ze sobą niecałe 20 lat i choć było różnie, to nadal wciąż razem… Były wzloty i bolesne upadki – każda sekunda, minuta, godzina spęczona razem uczyła nas nowych rzeczy o sobie. Poznawanie siebie było wielką przygodą, równą wyprawie na bezludną wyspę. Podekscytowani innością i odmiennością charakterów pragnęliśmy odkrycia więcej i jeszcze więcej… Introwertyk pragnął poznać ekstrawertyczkę, a ekstrawertyczka łaknęła introwertyka…
Jest takie popularne stwierdzenie, że przeciwieństwa się przyciągają i tak właśnie jest w naszym przypadku. Całkowicie przeciwne bieguny zapragnęły wspólnego życia u boku siebie…
Kiedy patrzymy na swoje małżeństwo, rozumiemy, że zalety jednego partnera równoważą wady drugiego. Jesteśmy niezwykle wdzięczni za różnice i już nie próbujemy zmienić nic w sobie.
Zorganizowany introwertyk pozwala pozbierać się swojej nieco porywczej ekstrawertyczce. To właśnie mój kochany mąż trzyma mnie za rękę, gdy próbuję ogarnąć mapę na wycieczce. Wiem dobrze, że z nim nigdy nie zbłądzę, choć lubię spontaniczność… Zaś pogoda ducha zawsze towarzyskiej ekstrawertyczki wzbogaca nastrój perfekcyjnego introwertyka. Gdy on zastanawia się, jak zacząć rozmowę z obcokrajowcem, ja już „palę głupa” przed nieznaną osobą. Nigdy nie zapomnę, jak doprowadziłam go do łez ze śmiechu, gdy próbowałam zapytać osiemdziesięcioletnią Niemkę, czy możemy „tu zaparkować” nie znając ani jedno słowa w tym języku. Gdy o tym wspominam mój introwertyk wciąż się śmieje.
Większość ludzi wkłada całą swoją energię w próby odmienienia innych ludzi, podczas gdy tak naprawdę możemy odmienić tylko samych siebie, a nawet to jest niesłychanie trudne. ~JP Delaney
Przeciwieństwa faktycznie się przyciągają – gdy skupiamy się na mocnych stronach partnera, doskonale nagle do siebie pasujemy. Gdy zaś uciekamy od zrozumienia, to mamy w dużej mierze skłonności do koncentrowania się na słabościach i myślenia w kategoriach …on musi się mylić…
Poprzez różnorodność, która nas połączyła otworzyliśmy sobie możliwość wypełnienia „pustych” miejsc w naszych osobowościach.
Ale jednak zanim, to zrozumieliśmy było różnie…
Ja o uczuciach mówiłam głośno i oczekiwałam tego samo, ale niestety rzeczywistość była inna. Mówienie o emocjach było dla niego niezwykle trudne. Przeważnie, to ja mówiłam, a on milczał. Nigdy nie wiedziałam, co myśli i czy dojdziemy do porozumienia. Jednak z czasem pewne kwestie uległy zmianie – ja zamiast mówić nauczyłam się pytać i cierpliwie czekać na odpowiedź. A to trudne w trudnych emocjach. Trudne emocje u ekstrawertycznej osoby zbyt często nazbyt ponaglają.
Jego bardzo wkurzała moja ekspresja, a raczej wybuchowość 🙂 Emocje lubiły ze mnie wyłazić, jakby miało to coś zmienić ;). Zawsze podkreślał, że pewne emocje, którymi się kieruję są całkowicie nie potrzebne – teraz już to wiem…
Tak więc jedno i drugie uczyło się czegoś nowego i zrozumienie tych bezcennych lekcji pozwoliło nam wspólnie docenić te „gorzkie lata”…
Pamiętaj – związek oparty na zrozumieniu i akceptacji wpisanych w partnerstwo wymaga obopólnego wysiłku. Jedna osoba cudów nie zdziała. Ja i mój ukochany introwertyk włożyliśmy nadludzki wysiłek w to, aby nasze małżeństwo zmieniło się. Ja nauczyłam się cierpliwości do jego introwertyzmu, a on otwartości do mojego ekstrawertyzmu…
Ale wiesz, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze? …to, że obojgu nam zależało na tym i się udało.
Osobowość scala się w małżeństwie i „osiągasz nową tożsamość jedynie wtedy, gdy stopiłeś się z druga osobą… Miłość jest przelewaniem jednej osobowości w poczuciu wspólnoty z inną osobowością”. ~ Oswald Chambers
Wróćmy do pytania zadanego w tytule artykułu:
Czy introwertyk jest w stanie pokochać ekstrawertyczkę?
Jak widać na naszym przykładzie – introwertyk nie tylko pokochał ekstrawertyczkę, ale ekstrawertyczka pokochała introwertyka 🙂
Jaki jest mój introwertyk?
Często oddaje się przemyśleniom i poważnie traktuje wytyczone cele. Przywiązuje uwagę do porządku, zorganizowania. Nie lubi natychmiastowych działań podyktowanych emocjami, ale obmyśla możliwie najlepszy plan działania. Wrodzony obserwator. Lubi wykresy, schematy i liczby – zawsze ma przy sobie skrupulatnie przygotowaną listę, aby o niczym nie zapomnieć. Kim jest dla mnie? Dla mnie jest bezpieczną przystanią, w której mogę bez problemu się skryć. Jest oazą spokoju, która dzięki swej powściągliwości pozwala mi zwolnić.
Mocne strony introwertyka: sumienny, elastyczny, spokojny, ugodowy, opanowany, cierpliwy, uprzejmy, życzliwy, tolerancyjny, słuchacz, sympatyczny.
Słabości introwertyka: małomówny, odludek, sceptyczny, perfekcjonista, obojętny, dystansujący się, niekiedy zapominający o asertywności.
Introwertyk w pracy: perfekcjonista o wysokich wymaganiach (to też ulega zmianie), wytrwały i niezwykle dokładny, uporządkowany i zorganizowany, oszczędny, zawsze kończy co zaczyna, wrodzony ekonomista.
Introwertyk jako przyjaciel: ostrożnie dobiera znajomych, chętnie stoi z boku, unika uwagi, wierny i oddany, pomocny, współczujący.
Introwertyk jako rodzic: troskliwy, kochający, szanujący, opiekuńczy, wymagający, dba o prządek, zachęca do rozwoju i nauki, pomimo wszystko zaangażowany.
Jaka jest moja ekstrawertyczka?
Nuda? Co to jest nuda? Z moją ekstrawertyczką nie da się nudzić. Zawsze pogodnie nastawiona do świata chwyta każdą chwilę. Pełna energii – działa jakby miała w tyłku motorek napędowy. Typowa osobowość o pogodnym usposobieniu, zawsze potrafi się dobrze bawić. Moja mała gaduła jest niezwykle towarzyska. Mogę z nią porozmawiać na każdy temat, coś takiego jak „tabu” nie istnieje. Nie wyobrażam sobie życia bez mojej małej iskierki.
Mocne strony ekstrawertyczki: uczuciowa, asertywna, żywa, wesoła, energiczna, łatwo nawiązuje kontakty, lgnie do ludzi, zabawna, dba o szczegóły, urzekająca, optymistka, pogodna, wylewna.
Słabości ekstrawertyczki: zmienna, obrażalska, zapominalska, powtarzająca się, zbuntowana, gadatliwa, czasem chaotyczna, uroczy złośnik.
Ekstrawertyczka w pracy: twórcza i barwna, energiczna, pobudza innych do współpracy, skrupulatna i wytrwała, cierpliwa, spokojna, zrównoważona, tolerancyjna, wyrozumiała, akceptująca, poszukująca.
Ekstrawertyczka jako przyjaciel: nie dopuszcza do nudy, zawsze służy dobrą radę, daje wsparcie, pomocna, spontaniczna, bezpośrednia, niezwykle koleżeńska.
Ekstrawertyczka jako rodzic: kochająca, dbająca o bezpieczeństwo, bardzo mocno zaangażowana, obraca nieszczęścia w żart, mistrzyni „głupawek”, konsekwentna, uczuciowa.
Zanim przejdziemy do zakończenia wspólnie z mężem zachęcamy wszystkich do podjęcia wyzwania i opowiedzenia sobie na pytanie:
- Do jakiego typu osobowości należy mój partner?
- Jakim typem osobowości ja jestem?
- Jakie są mocne i słabe strony typu osobowości do której należy mój partner?
- Jakie są mocne i słabe strony typu osobowości do której ja należę?
- Czego mogę się nauczyć od typu osobowości mojego partnera?
- Czego moja osobowość może nauczyć osobowość mojego partnera?
Reasumując – zamiast wytykać na okrągło partnerowi jego błędy zabierz się za naprawianie swoich defektów. Zamiast wciąż porównywać …jesteś jak swoja matka…, …zachowujesz się jak Twój ojciec… wejdź głębiej w tożsamość partnera i zapoznaj się z jego osobowością.
A teraz czas na przemyślenia… Czy powyższy artykuł choć troszkę zachęcił Cię do poznania typu osobowości Twojego partnera?
