Perfekcjonizm to nie tylko idealnie ułożone ubrania w szafie, to nie tylko posegregowane gazety, czy doskonale ułożone talerze. Perfekcjonizm to proces wyniszczenia naszego idealnego niepoukładanego życia.
Perfekcjonizm nie tylko rujnuje, ale również zabija to, co najpiękniejsze i najbardziej doskonałe – nasze pełno barwne życie w którym powinno znaleźć się troszkę bałaganu, frywolności, czy spontaniczności.
Co zabiera nam perfekcjonizm?
Perfekcjonizm dąży do ulepszenia nawet tego, czego już nie da się ulepszyć. Wszystko zawsze będzie zbyt mało doskonałe…
Jakie rozróżniamy typy perfekcjonizmu?
Kanadyjscy psychologowie Paul Hewitt i Gordon Flett wyróżnili kila typów perfekcjonizmu:
Zorientowany na sobie – ten rodzaj wiąże się z niepohamowaną chęcią osiągnięcia nierealistycznych, bądź całkowicie niemożliwych założeń. Wysoko ustawiona poprzeczka to drugie imię perfekcjonisty zorientowanego na „ja”. Nie potrafi zaakceptować własnych błędów, czy potknięć. Idealny musi prowadzić idealne życie.
Zorientowany na innych – to troszkę, jak despotyczny szef… Szef, który tyranizuje swych podwładnych, którzy mają obowiązek i muszą sprostać jego nierealnym oczekiwaniom. Perfekcjonista zorientowany na innych nie dostrzega potrzeb i pragnień innych osób. Liczy się tylko on i jego osobiste podejście do wyznaczonych standardów. Ciągła kontrola to jego drugie oblicze…
Zorientowany na przekonaniach – dotyczy to osób, które uważają, że ich życie musi być doskonałe ponieważ inni tego oczekują. Irracjonalne postrzeganie innych daje do zrozumienia, że liczy się tylko ten kto spełnia oczekiwania innych osób. Inne osoby zaakceptują Cię dopiero wtedy, gdy spełnisz to, o czym nie mówi się głośno – czyli bądź idealny, a będziesz lubiany.
Perfekcjonizm ma wiele szkodliwych odsłon, które warto odkryć zanim zagości w naszym życiu…
Sprawdź- czy należysz do perfekcjonistów?
Czytaj więc dalej i sprawdź, czy poruszone poniżej kwestie dotyczą właśnie Ciebie:
- Myślisz w kategoriach wszystko albo nic? Czy Twój świat skoncentrowany jest na czarno- białym postrzeganiu rzeczywistości? Czy w Twoim postrzeganiu coś może być tylko i wyłącznie dobre lub złe – doskonałe lub beznadziejne?
- Czy często popadasz w skrajności? Czy zdarza Ci się kontrolować wszystko od A do Z?
- Czy uważasz, że zaufanie jest błędem? Czy zadania zawsze wykonujesz sam/a, jednocześnie uważając, że inni nie zrobią tego tak dobrze, jak jest to oczekiwane?
- Czy wysoko stawiasz poprzeczkę sobie i innym? Wierzysz, że musisz dać siebie,jak najwięcej bo tego wymaga każda sytuacja?
- Czy udaje Ci się dokończyć powierzone zadania? Czy chcesz jeszcze coś poprawić, co znacznie utrudnia Ci oddanie danego projektu? Czy często masz ochotę dodać jeszcze coś zanim powiesz, że dana sprawa jest zakończona?
- Czy Twój wewnętrzny narrator wciąż powtarza Ci: …powinieneś/ powinnaś zrobić jeszcze to i to… i …jeszcze to… Czy Twój wewnętrzny głos wciąż Cię gani?
- Czy często miewasz wyrzuty sumienia związane z popełnionymi błędami? Czy Twój wewnętrzny świat nie pozwala Ci o nich zapomnieć – wciąż nawołuje do ich poprawy?
Odpowiadając na powyższe pytania zachowaj szczerość – z pełną powagą przyznaj, czy któreś z wymienionych podpunktów dotyczą Ciebie?
A może zauważyłeś/ aś pewne zależności i wymienione pytania dotyczą osoby z Twojego otoczenia?
Warto przyjrzeć się z bliska swemu wnętrzu, by pozwolić temu, co szkodliwe raz na zawsze odejść. Każdy z nas ma prawo do szczęścia i życia z pełną świadomością podejmowanych działań, które jak nakazuje spontaniczność powinny być idealne w swej niedoskonałości.
Pamiętajmy nic i nikt nie jest idealny – tylko od nas samych zależy jak postrzegamy otaczający nas świat.
Zachęcam do „rachunku sumienia”. Skup się na „prawdziwym życiu” – pełnym luźnego podejścia nawet do zbyt spiętych sytuacji…
A jaki jest Twój sposób na idealnie niepoukładane życie 🙂 ?
