OSOBOWOŚĆ CHWIEJNA EMOCJONALNIE… we dwoje…

Osobowość chwiejnie emocjonalna, typ impulsywny – kto to?

Osobowość chwiejnie emocjonalna, typ borderline – kto to?

Osobowość chwiejnie emocjonalna – przyczyny i objawy.

Czego możemy się spodziewać po osobie chwiejnej emocjonalnie?

Związek dwóch osób chwiejnie emocjonalnych – czy jest możliwy? Gdzie szukać pomocy?

Świat dokoła to wielka niewiadoma – żyjemy w przestrzeni międzyludzkiej, w której nic o sobie nie wiemy. Działamy, tworzymy, pracujemy, a nawet kochamy w pełni nieświadomi różności istnienia. Każdy z nas na swojej drodze spotyka różnych ludzi. Niektórzy od razu przypadają do gustu, a niektórych po prostu nie lubimy. Bez jakiejkolwiek świadomości żyjemy i funkcjonujemy z osobowościami, które wewnętrznie mierzą się w wielkim ciężarem…

Kim jest osobowość chwiejnie emocjonalna?

Osobowość chwiejna emocjonalnie to jednostka emocjonalnie niestabilna. Takie osoby zmieniają się jak pogoda i w żadnym sposób nie możemy tego przewidzieć. W jednej minucie mogą tańczyć i skakać jak dzieci, a w drugiej krzyczeć i taplać się w błocie ze złości. W jednej chwili są mili, uprzejmi i wyrozumiali, a w drugiej wrodzy, wybuchowi, czy agresywni. Pasujące określenia to, m.in.: kapryśny, wybredny, nieprzewidywalny, zmienny.

Osobowość chwiejna emocjonalnie pragnie przede wszystkim miłości i bezpieczeństwa, ale nie potrafi tego utrzymać. Poszukuje stabilności – a nie może jej osiągnąć, co może okazać się zgubne dla niej i jej partnera. Pragnie bliskości, tym samym czuje się osaczona. Pragnie przestrzeni, a tym samym czuje się opuszczona. Wewnętrzny chaos dominuje w jej codzienności.

Jednostki chwiejne mają duże potrzeby emocjonalne. Często wysysają z drugiego człowieka wszystkie pokłady cierpliwości, zrozumienia, czy współczucia. Potrafią nawet doprowadzić do sytuacji całkowitego wyczerpania wszelkich pokładów empatii i zrozumienia, a przede wszystkim tych własnych wobec siebie samego. Bowiem prawda jest taka, że to właśnie osoby chwiejnie emocjonalnie mierzą się z największym niezrozumieniem wobec siebie samych i swoich odczuć.

Jakie rozróżniamy typy osobowości chwiejnie emocjonalnej?

Możemy wyróżnić dwa typy osobowości chwiejnej emocjonalnie: typ impulsywny i typ borderline. Różnica między wymienionymi typami jest taka, ze borderline jest typem osobowości z pogranicza.

Jaka jest osobowość chwiejna emocjonalna – typ borderline?

Borderline charakteryzuje się totalnym chaosem osobowościowym (o czym możesz przeczytać o wiele więcej >TUTAJ<). Ludziom z osobowością pograniczną trudno wytrzymać samym ze sobą, co jest niezwykle niebezpieczne dla nich samych, jak i otoczenia.

Jakie są przyczyny osobowości chwiejnej emocjonalnie – typ borderline?

Nie ma jednej najwłaściwszej odpowiedzi. Bowiem przyczyn może być wiele i mogą one na siebie oddziaływać. Możemy mówić o biologii, środowisku, czy historii. Dysfunkcyjna rodzina, chaotyczne środowisko, presja otoczenia i wiele innych sytuacji, zdarzeń może wpłynąć na stopień zaburzenia osobowości.

Historia Ilony i Sławka to jedna z wielu przykładów wspólnego życia z osobowością niestabilną emocjonalnie. Ich związek rozpoczął się bardzo niewinnie – przelotne uśmiechy, przelotne spotkania. Ilona była seksowną długonogą blondynką w pełni przekonaną o swej niepowtarzalności i wyjątkowości. Kobieta była również tak natarczywa i wymagająca, że w głębszej relacji ciężka do zaakceptowania i zrozumienia. Sławek zauroczony i zakochany po uszy nie widział świata poza Iloną. Kochał, dopieszczał, spełniał każdą zachciankę, ale wciąż był nie dość dobrym partnerem. Kobieta w zgrabny sposób umiała infantylnie idealizować swojego kochanka – codzienne słówka otrzymały miano „miłosnych trików” – „Jesteś najcudowniejszym mężem/ kochaniem / przyjacielem…”

Było to również niebywałe – jak szybko Ilona potrafiła się zmienić, w jednej sekundzie potrafiła zapomnieć  o chwilach, które były radosne i przepełnione miłością. Ich życie to wzloty i upadki uzależnione od samopoczucia kobiety. Bywały chwile, w których seksowna partnerka była uroczą kusicielką, a bywały takie godziny, że można było siedzieć i płakać nie rozumiejąc ani jednego jej słowa. Codzienna rozmowa przy kawie w każdej chwili mogła skończyć się jej wybuchem – krzyk, płacz, lament i niewiarygodna złość. Sławek z biegiem czasu szybko nauczyć się oceniać jej nastrój – stał się niezwykle uważny, aż nazbyt czujny. Nigdy nie był pewien kiedy z blond anioła wyłoni się rządna krwi wampirzyca. Wszystko to zależało od intensywności doznań – często zdarzało się, że po wściekłej kłótni miała ochotę na „dziki seks” – na zgodę.

W początkowej fazie związku mężczyznę ekscytowała jej zmienność i zarazem niezwykła pomysłowość – był jak zaczarowany. Każdy dzień był inny – pełen niesamowitych pomysłów i wręcz niebezpiecznych przygód. Codzienna jazda na „kolejce górskiej” stała się nazbyt uciążliwa dla Sławka – pragną spokoju i harmonijnego funkcjonowania. Wiele razy powtarzał: „Jestem twardym mężczyzną – zmiennie ją”, „Jeszcze raz… – dam radę”. Gdy przy wieczornej kolacji w ekskluzywnej restauracji kobieta rzuciła w partnera nożem, a potem życzyła mu z uśmiechem smacznego, miarka się przebrała. Takich sytuacji było o wiele więcej, a mężczyzna, który kiedyś marzył o dzieciach przestał sobie wyobrażać codzienność z tą kobietą. Był skrajnie wykończony – gdy pierwszy raz pomyślał o zabójstwie, przestraszył się własnych emocji. Po konsultacji z lekarzem specjalistą uznał, że czas na zmiany – rozwód, to najlepsze rozwiązanie. Gdy poinformował partnerkę o swoich zamiarach wzbudził z niej niezliczone pokłady złości i agresji. Ilona obrażona na cały świat poczuła się ofiarą własnego męża – zdradzona, nierozumiana i poniewierana. Urażona kobieta zaczęła rzucać czym popadnie, choć mężczyzna był przyzwyczajony do takich scen nie spodziewał się ataku nożem. Tego dnia wiele się wydarzyło…

Sławek pragną tylko wolności. Jego myśli krążyły między życiem, a samobójstwem. Pewnego dnia gdy Ilona była w pracy szybko spakował swoje rzeczy i wyprowadził się do innego miasta. Jego prawnik załatwił wszystkie sprawy rozwodowe. Pomimo tak wielkiej miłości, która ich połączyła mężczyzna nie chciał już nigdy spotkać Ilony. Sławek wciąż korzysta z terapii – ucząc się życia na nowo…

Jak wygląda związek z osobowością chwiejnie emocjonalną – typ borderline?

Związek z taką osobą, to czas naszpikowany ekstremalnymi chwilami. Ciągła panująca huśtawka kojarzona jest z wyczerpaniem i ciągłą porywczością.

Pamiętajmy, że każdy człowiek jest inny i  inaczej może się przedstawiać wspomniana chwiejność (u każdego człowieka z borderline występuje różne nasilenie owych cech). Każdy przedstawia rożne oblicza swej osobowości, w tym wypadku osobowości chwiejnej emocjonalnie. 

W wyniku codziennego kontaktu z tego typu osobowością, zdrowe jednostki równie często potrzebują wsparcia i pomocy.

Kolejna jakże burzliwa historia przedstawia życie Henryka i Zofii. Henryk był rozwodnikiem, miał dwójkę dzieci – 12 letniego syna i 15 letnią córkę. Dzieci zostały pod opieką byłej żony, dlatego też jego priorytetem stało się utrzymanie poprawnych relacji z dorastającymi dziećmi. Starał się spędzać z nimi każdą wolną chwilę. Od momentu gdy na wieczorku tanecznym zapoznał Zofię wszystko zaczęło się zmieniać.

Zofia w jego oczach uzyskała miano królowej – zakochał się bez pamięci. Kobieta opanowała jego całe życie – strasznie nie lubiła dzieci, uważała je za chodzące zło i tym samym z idealną precyzją oddalała ojca od dzieci. Potrafiła go śledzić, podsłuchiwać rozmowy telefoniczne, czytać korespondencje. Stała się prześladowczynią i zarazem sabotażystką. Posunęła się również do tego, by uszkodzić samochód Henryka, tak aby ten nie mógł opuścić ich domu. Gdy mężczyzna sprzeciwił się regułom Zofii, ta następnego dnia posunęła się do okrutnego kłamstwa. Oznajmiła, że została zgwałcona i to jego wina, bo nie było go przy niej – „nie dba o jej bezpieczeństwo.” Złożone zeznania na policji, a potem rozmowa z psychologiem pozwoliły spojrzeć mężczyźnie na życie z tą kobietą w inny sposób. Ta sytuacja odmieniła życie mężczyzny – zakończył znajomość z kobietą i rozpoczął „walkę” o swoją rodzinę…

Jak wygląda związek dwóch osób z osobowością chwiejnie emocjonalną?

Skrajnie ekstremalną sytuacją jest gdy mamy do czynienia ze związkiem dwóch chwiejnych emocjonalnie osobowości. Jest to sytuacja wysoce niebezpieczna dla każdej osoby. Momenty stabilizacji i zrozumienia przeważnie w takich związkach trwają bardzo krótko. Jeśli ktoś jest świadom swojego niestabilnego zachowania, bądź zdiagnozowano u niego tego typu zaburzenie to warto, aby jak najszybciej zatroszczył się o siebie, na przykład podczas terapii.

Jedno jest pewne, nigdy nie pozwólmy skrzywdzić samego siebie. Nigdy nie pozwólmy, aby „problem” zawładną całym światem. Związki tego typu są bardzo trudne. Jednak zawsze warto zawalczyć o siebie, o związek. I co najważniejsze – diagnoza to nie wyrok. Im bardziej, im głębiej zaopiekujemy się samym sobą tym łagodniejsza stanie się codzienność.

Nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć zachowania osobowości chwiejnych emocjonalnie – przykładem może być przerażająca reakcja męża, który chciał wyskoczyć z samochodu jadącego 150 km/h dlatego, że żona nie spakowała mu do torby jego ulubionej zapalniczki. Sytuacji może być wiele i nigdy nie możemy być pewni jak one się skończą.

Osobowości niestabilne emocjonalnie zawsze wypełnia pustka, której nikt i niczym nie można wypełnić. Jeśli zaś kiedyś zerwiemy związek z taką osobą, to ona może wciąż oczekiwać lojalności i oddania. Będzie wciąż zmuszać do zapełnienia jej wewnętrznej pustki. Telefony o drugiej w nocy, niespodziewane wizyty i wiele innych niewyjaśnionych zachowań. Jednak terapia nie jest niemożliwa. Jest jak najbardziej możliwa i wręcz zalecana.

Pamiętajmy również o trosce wobec dzieci takich osób. Dzieci te mogą uczyć się skrywania emocji i ciągłego kontrolowania swoich reakcji. Wciąż przymuszane do akceptowania i rozumienia nieracjonalnych zachowań widzą świat oczami bólu. Warto, aby także członkowie rodziny uczestniczyli w terapii, aby zrozumieć, a co najważniejsza, aby wzmocnić siebie.

Jak sprawdzić, czy w Twoim otoczeniu jest osobowość chwiejna emocjonalnie?

Proszę postaraj się szczerze odpowiedzieć na kilka pytań, a odpowiedź na pewno nasunie się sama:

• W czasie kontaktu z tą osobą musisz się bronić?
• Często wybucha gniewem i złością?
• Często kreuje swoją osobę na ofiarę?
• Nigdy nie jesteś w stanie przewidzieć jego/jej zachowania?
• Wciąż mówi o pustce?
• Jest nielubiany/a?
• Jego/Jej zachowania są teatralne?
• Wiele wymaga od innych?
• Łatwo się niecierpliwi?
• Jest nieszczęśliwy/a mówiąc o sobie?
• Ciągle szuka mocnych wrażeń?
• Czy jego/jej zachowanie kojarzone jest z niebezpieczeństwem?
• Zawsze chce być w centrum uwagi – łamiąc przy tym wszelkie zasady?
• Potrzebuje i żąda nieustannej uwagi?
• Czujesz się dręczony/a przez tę osobę?
• Czy ma przyjaciół?
• Często widać u niej rozczarowanie?
• Czy jest impulsywna?
• Wydaje się być niczym „kapryśna królowa/kapryśny król”?
• Często wymyśla różnego rodzaju nieracjonalne kary?
• Czy wiele osób skarży się na tę osobę?
• Otacza ją ciągłe napięcie?
• Wydaje się być niezdolny/a do opanowania swoich wybuchów?
• Ma zdiagnozowane zaburzenia psychiczne?
• Jest zdolny/a do „wszystkiego”?

Jest to tylko niewielka ilość pytań na które warto sobie odpowiedzieć. Natomiast jeśli znaczna ilość z nich jest twierdząca to znaczy, że możesz mieć kontakt z chwiejną emocjonalnie osobowością. Nigdy nie ignorujcie tych wyników – udajcie się do specjalisty, poszukajcie pomocy…

Dbając o sobie – zadbasz również o osobę, która zmaga się z tym problemem!!! Jeszcze raz podkreślę – diagnoza to nie wyrok. To, że teraz wszystko wydaje się być trudne i niezwykle bolesne, to nie oznacza, że zawsze takie pozostanie. Terapia działa cuda i trzeba dać szansę innym.

---

Na sam koniec prośba do Ciebie – opowiedz nam w komentarzu poniżej, jak wygląda Twój związek z osobą chwiejnie emocjonalną? Jak wygląda Wasza codzienność i co byś mógł/ mogła poradzić innym czytelnikom?

---

Zachęcam również do przeczytania dwóch kolejnych artykułów, które znacznie uzupełniają temat poruszony w artykule:

 

 

 

 

 

 

 

---

Bibliografia: Joe Navarro, Niebezpieczne osobowości, Warszawa 2015;