Mimo, że współczesna wiedza posuwa się do przodu, to wciąż obserwujemy znikomy przekaz na temat ludzkiej psychiki. Program szkolnictwa wciąż zdawkowo podchodzi do problemu natury ludzkiego umysłu.
Wszystko to oczywiście w dużej mierze zależy oczywiście od nauczyciela – stąd mój apel – poświęćmy troszkę więcej czasu na doinformowanie dzieci i młodzieży w kwestii chorób, które i ich mogą dotknąć.
Jedno jest pewne zaściankowe myślenie ogranicza, jak i nadaje inny wymiar chorobom psychicznym. Żyjąc w świecie pełnym niejasności zamykamy się na nowe spojrzenie, na nowy wymiar życia.
Wiele osób gdy po raz pierwszy ma kontakt z osobą chorą na schizofrenię pragnie, jak najszybciej uciec… Wychodzi z założenia:„no przecież on/a może mi zrobić krzywdę…”
Wiele osób zanim pozna człowieka, zanim pozna jego chorobę decyduje się na porzucenie wszelkich kontaktów z tą osobą i namawia do tego też innych… Przykre, ale wciąż tak bardzo prawdziwe.
Co to jest schizofrenia?
Schizofrenia charakteryzuje się zmienionym chorobowo, nieadekwatnym postrzeganiem, przeżywaniem, odbiorem i oceną rzeczywistości. Osoby będące w stanie psychozy mają poważnie upośledzoną umiejętność krytycznej, realistycznej oceny własnej osoby, otoczenia i relacji z innymi, a nawet mogą nie być do niej zdolni.
Ile osób choruje na schizofrenię?
Schizofrenia nie jest rzadkością – choruje na nią około 500 tysięcy osób w Polsce, a ryzyko zachorowania na nią dotyczy każdego i stanowi 1% w przeciągu całego życia.
Kto może zachorować na schizofrenię?
Choroba dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Mimo, że dotyka ona w znacznej mierze ludzi młodych, to i tak może ona pojawić się w każdym wieku, u każdego.
Jakie są przyczyny schizofrenii?
Przyczyny pojawienia się choroby są niezwykle złożone i do końca nie są znane. Choroba może zacząć się nagle, jak i stopniowo.
Czy istnieją różne postacie schizofrenii?
Występuje kilka postaci schizofrenii, ale jedną z najczęściej spotykanych jest schizofrenia paranoidalna z różnymi jej odcieniami.
Osoba chorująca na schizofrenię ma fałszywe przekonania na różne tematy, często nazbyt irracjonalne, choć dla chorego jest, to obraz faktycznego stanu rzeczy. Właśnie tak postrzega otaczającą go rzeczywistość.
Schizofrenik boi się, że ludzie przeciwko niemu knują, prześladują go, śledzą. Urojenia potrafią zmienić życie chorego i jego całej rodziny. Najbliżsi mogą zaobserwować różne „dziwne” zachowania takiej osoby, na przykład niezwiązane z daną sytuacją wypowiedzi. Chory stopniowo „wycofuje się”, staje się podejrzliwy, nieufny, zamknięty w sobie, unika relacji z ludźmi, przestaje wychodzić z domu. Obniżona motywacja do nauki i pracy, trudności w relacjach z innymi, sprawiają, że tracą chęć do życia. Schizofrenicy miewają omamy oraz urojenia, częściej słuchowe niż wzrokowe.
Gdy Sandra poznała Roberta była zaczarowana jego męskością. Robert całkowicie oczarował ją swoją urodą. Choć dziewczyna zauważała u Roberta niekiedy dziwne zachowania, bagatelizowała je – była zakochana po uszy. Idylla nietrwała jednak długo… Z dnia na dzień chłopak zerwał całkowicie kontakt z Sandrą. Nie tłumacząc swej decyzji – urwał kontakt. Zdenerwowana Sandra nie wiedziała co się stało? Martwiła się… szukała kontaktu. Gdy spotkała się z rodzicami Roberta była bardzo zdziwiona ich informacją – „Robert choruje na schizofrenię…” Bała się, nie wiedziała nic o tej chorobie. Choć poznała prawdę miała ogromny żal do chłopaka, że zostawił ją. Wręcz z czasem zaczęła pałać do niego nienawiścią. Tłumaczenia rodziców, że ich syn w tym momencie ma nawrót choroby, nie pomagały. Była zbyt zamknięta na wiedzę – nie chciała zrozumieć tej choroby. Matka Roberta nieraz opowiadała jej, że chłopak zaniechał przyjmowanie leków ponieważ sam stwierdził, że czuje się dobrze – co spowodowało, że w jego głowie narodziła się informacja, że Sandra jest dla niego zagrożeniem i czyha na jego śmierć. Głosy całkowicie zakazały mu kontaktować się z dziewczyną. Robert cierpiał – wciąż „był kontrolowany”. Na wyniki poprawy po powrocie do leków musieli poczekać. Po kilku wizytach u psychologa Sandra stwierdziła, że poczeka na Roberta. Pomimo jego choroby da mu szansę…
Wiele osób nie wie z czym wiąże się owa choroba, całkowicie zamykając drzwi przed osobami chorującymi. Używając wulgaryzmów nie są świadomi tego, że również mogą zachorować.
Jak zachowuje się schizofrenik?
Schizofrenia przebiega fazami, dlatego trudno przewidzieć przebieg choroby. Jednakże leczenie zmniejsza ryzyko nawrotu. Problem polega na tym, żeby osoba ze schizofrenią uwierzyła, że jest chora, i systematycznie brała leki. I w tym momencie rozpoczyna się niezwykła rola najbliższych, gdy dostrzegą coś niepokojącego – by od razu skontaktowali się z specjalistą.
Wczesne leczenie daje większą szansę, że uda się zapanować nad chorobą. Podczas takiego leczenia, którego formę ustalają wspólnie lekarz i pacjent, szczególny nacisk kładzie się na różne rodzaje terapii zajęciowej, odpowiednią psychoterapię i psychoedukację. Bardzo ważna w leczeniu schizofrenii jest także modyfikacja trybu życia pacjenta: aktywność fizyczna, prawidłowy sposób odżywiania się oraz odpowiednia ilość snu.
Pamiętaj – schizofrenię powinien zdiagnozować i leczyć lekarz psychiatra.
Jak wygląda związek z schizofrenikiem?
Życie z osobą chorującą na schizofrenię nienależny do łatwych, ale także nie jest niemożliwe. Najważniejsze jest zrozumienie choroby, która dotknęła „całą rodzinę”. Przekazywanie wiedzy otoczeniu, to podstawa zdrowego funkcjonowania. Pamiętaj, że każdy członek rodziny powinien korzystać ze wsparcia i pomocy. Choroba dotycząca jednego członka rodziny może dotknąć każdego. By w pełni zrozumieć i dać szansę na powrót do zdrowia warto również uczęszczać na sesję rodzinne dla rodzin objętych jednostką chorobotwórczą.
Pamiętaj o zagrożeniach – w schizofrenii mogą wystąpić próby samobójcze – oprócz wiedzy musimy poznać plan działa w przypadku zagrożenia. Wsparcie ze strony rodziny jest niezwykle ważne. Człowiek borykający się ze schizofrenią jest znacznie słabszy psychicznie, więc musi na siebie uważać, nie wolno mu ścigać się z innymi. Osoby chore powinny nauczyć się radzić sobie ze stresem. Mając schizofrenię, można funkcjonować normalnie, ale nie wolno się przeciążać.
Życie z ową chorobą jest możliwe. Osoby, które się leczą – kończą studia, pracują, zakładają rodziny, rodzą dzieci. Wszystko to powinno zaś dziać się pod stałą kontrolą specjalisty.
Życie ludzkie jest niezwykle zawiłe i zagadkowe. Nie wolno nam oceniać, ani osądzać. Każdy z nas nosi w sobie własny świat, który jest podyktowany różnymi specyficznymi zagrożeniami. Świadomość istnienia to ciągłe zbieranie informacji. To ciągłe gromadzenie wiedzy i pogłębiania swojego poznania.
Pogłębiajmy zatem swoją wiedzę o różnego typu chorobach – nie bójmy się życia…
Jeśli ta choroba nie jest Ci obca zostaw kilka uwag w komentarzu poniżej…
