SAMOLUBNA MIŁOŚĆ – czy wiesz kogo kochasz ?

Gdybym podjęła się zdefiniowaniu słowa „miłość”, zajęłoby mi to lata poszukiwań i tak nie odnalazłabym odpowiedniego sformułowania, aby móc ją opisać w jeden właściwy sposób…

Cóż – tak naprawdę ile odczuć tyle rodzajów miłości… 

Czy miłość zawsze jest czysta?

Ku ułatwieniu zrozumienia tematu przedstawiam, jak Słownik PWN definiuje miłość:

• głębokie uczucie do drugiej osoby, któremu zwykle towarzyszy pożądanie;
• silna więź, jaka łączy ludzi sobie bliskich;

Jednak wciąż czegoś brakuje… Żadne z powyższych  sformułowań nie definiuje miłości, która również może być egoistyczna, tak bardzo samolubna.

Jaka jest miłość samolubna?

 

Według Słownika PWN  egoistyczny / samolubny oznacza przekładającego własny interes nad dobro innych. Podkreślam – własne potrzeby są najważniejsze.

W bardzo wielu przypadkach samolubne nastawienie do życia i miłości sprawia, iż motorem podejmowanych działań staje wyłącznie poszukiwanie własnych przyjemności. W tym wypadku wiele osób myli prawdziwe uczucie z zaspakajaniem swoich własnych pragnień (o tym możesz poczytać troszkę więcej >TUTAJ<).

Niezwykle trudne jest w tym wypadku odkrycie prawdziwej miłości. Samolubna miłość jest zaszyfrowana dla obojga partnerów. Dewizą życiową egoistycznej miłości jest wykorzystywanie słabości innych i budowaniu związku na niepewnym gruncie – jednostronnej miłości.

Jednym z przykładów samolubnej miłości jest historia pary, której związek opierał się tylko i wyłącznie na dostarczaniu przyjemności tylko jednej osobie. Partner był przekonany, iż najważniejsze w związku jest oddanie jednostronne. Jego osoba była silnie skoncentrowana wyłącznie na własnych odczuciach. Mężczyzna domagał się uwzględnienia jego potrzeb nade wszystko i przede wszystkim. Traktował uczucie żony jako jedną z form usług wykonywanych na rzecz ich małżeństwa, bez zagłębienia się we własne postępowanie. Wymagał całkowitego podporządkowania się partnerki.

Mężczyzna zgłosił się na terapię z wielkim poczuciem krzywdy, która spotkała go ze strony żony. Poprosił o wyjaśnienie zachowania żony, która po kilku latach małżeństwa przestała akceptować układ miłości i racji ich łączących. Jego frustracja sięgnęła zenitu, ponieważ był tak skoncentrowany na sobie, że nie rozumiał postępowania żony.  Mężczyzna cierpiał z powodu swojego stanu – wcielił się w rolę ofiary i pokrzywdzonego postępowaniem żony. Nie rozumiał tego, co było złe, a jedynie dostrzegał „zło”, które spotkało go ze strony żony. Miał silne wahania samopoczucia.

Przeprowadzona terapia miała za zadanie uświadomienie mężczyźnie wartości jego „JA”. Musiał nauczyć się patrzeć na „JA” przez pryzmat uczuć innych osób oraz starannie zbierać informacje na swój temat. Dzięki silnej woli walki i chęci zmiany uświadomił sobie, że musi ograniczyć egoistyczne „JA”, na rzecz bliskości wyrażanej poprzez „MY”. Jego zmiana wymagała od niego codziennej pracy.

Jedną z form naprawy relacji jest zrezygnowanie z postawy „mieć” na korzyść „być”. Nie grajmy z uczuciami. Każdy z nas ma prawo do wolności, odmienności, własnych odczuć i pragnień. Miłość nigdy nie powinna ograniczać… Miłość to praca nad poszanowaniem praw i odczuć drugiego człowieka…

Ciągła praca ulepszania „JA” daje szansę rozwoju, rozbudzenia w sobie miłości partnerskiej. Codzienne wyciąganie wniosków z własnego postępowania pozwala na samoistną zmianę. Oceniajmy siebie zanim zrobią to inni.

Samodoskonalenie prowadzi do przeżywania głębokiego uczucia, do odczuwania szczęścia i radości w dniu codziennym.

Pamiętaj, uczymy się przez całe życie, ten proces nigdy się nie kończy. Samozaparcie w działaniu jest nie zwykle ważne. Zmiana sama w sobie nie jest niczym złym.

Potrzeba miłości jest idealnym modelem do rozwoju własnej osobowości, do dążenia do bycia szczęśliwym i uszczęśliwiania innych. Każda zmiana w kierunku lepszego „JA” zostanie nagrodzona!